τυχαίες συναντήσεις κι (αυτ)απάτες

«γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου, γι’ αυτό για να σε συναντήσω». αυτό ήσουν για μένα, μία συνάντηση, μία απλή γνωριμία που όμως ήταν αρκετή για να μου χαρίσει απλόχερα ψευδαισθήσεις και να με «πλημμυρίσει με τυφλές ελπίδες». λίγα σκόρπια λόγια, δυο τυχαία αγγίγματα και μερικά αμήχανα βλέμματα ήταν όλα όσα γνώρισα από σένα. πέρασαν μέρες, βδομάδες και ολόκληροι μήνες από την τελευταία φορά που σε είδα. είναι καιρός τώρα που δε σε συναντάω τυχαία στο δρόμο. έχω ξεχάσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου κι έτσι ξεγελάω τον εαυτό μου γεμίζοντας τον με αυταπάτες πως τάχα σε ξεπέρασα. οι φίλοι μου βαρέθηκαν να ακούνε για σένα, κουράστηκαν τους ατέλειωτους μονολόγους μου και τις άσκοπες φλυαρίες μου. με ακούνε να τραγουδάω τραγούδια που σε θυμίζουν και με λυπούνται. σιγά σιγά απομακρύνονται κι αυτοί όπως κι εσύ. «τέλειωσε» μου λένε, προχώρα. μα πώς μπορεί να τελειώσει κάτι που δεν πρόλαβε να αρχίσει; κλείνω τα αυτιά μου, δεν τους ακούω και μένω μόνη, με τα τραγούδια μου και τα γράμματα μου για σένα. τα γράμματα που ποτέ δε θα διαβάσεις. γράμματα που με στοιχειώνουν, με βυθίζουν στο βούρκο της μοναξιάς και με καταστρέφουν μέρα με τη μέρα. τα σιχάθηκα, τα σιχάθηκα τα γράμματα μου. σιχάθηκα κι εμένα την ίδια.

6 notes